Ervaringen

Eric (38): “Pas nu is geen werk meer heb, merk ik hoeveel dat voor me betekende: collega’s, een soort van bestemming en doel in mijn leven. Het ontslag hakte er keihard in, alles lijkt opeens zinloos. Bij dat gevoel stilstaan, heeft me flink op weg geholpen.

Helma (56): “Ongewild kinderloos betekent op mijn leeftijd beseffen dat je ook nooit oma zal worden, een nieuwe fase van dit gemis. Weer opnieuw dat verdriet en die pijn. Goed om serieus te nemen.”

Herman (41): “Ik heb me nooit gerealiseerd dat al die lichamelijk kwalen -mijn hart maar ook mijn hoofdpijnaanvallen- misschien wel te maken hadden met de pijn van de scheiding. De workshop heeft me hier stevig mee geconfronteerd, maar ook de regie weer teruggegeven over mijn leven, mijn keuzes. Dank.”

Selma (24): “Door dat ongeluk zal ik altijd gehandicapt blijven, mijn toekomst ziet er zo anders uit dan waar ik van droomde vroeger. Ik moet het roer nu helemaal omgooien.”

Sander (34): "Er Is in mijn familie geen grotere schande dan failliet gaan. Iedereen kijkt me met de nek aan zeker omdat ik nu mijn vrouw en kinderen niet meer kan onderhouden en dat met een derde op komst. En waar ik die restschuld van moet betalen, geen idee.

Hun dochtertje is ‘al’ 14 jaar geleden aan wiegendood gestorven en nog altijd is het kamertje intact gebleven. De moeder huilt er nog iedere week, de vader vist in stilte hele sloten leeg. Een verhuizing zou een nieuwe stap kunnen betekenen, maar hoe moet dat nu met dat babykamertje?

In de oorlog is hij haar uit het oog verloren. De halve bevolking was op drift en na de bevrijding wist niemand meer waar ze was gebleven. Pas na het overlijden van zijn latere vrouw durfde hij op zoek te gaan. Na vele brieven aan burgerlijke standen in heel Nederland kwam de pijnlijke reactie: “Tot onze spijt moeten we u meedelen dat mevrouw de Haan in 2003 is overleden.” Na 60 jaar kon hij eindelijk toegeven dat die verrotte oorlog hem al die jaren zijn levensvreugde had ontnomen.

Rouw is de achterkant van liefde